Hoe kunnen we een afwegingskader maken om de stad autoluw te krijgen dat is gebaseerd op behoeftes van Amsterdammers dat ook rechtvaardig én werkbaar is?

Bij het beperken van autoverkeer bestaat het risico dat je uitgaat van aannames over wie de auto wel of niet nodig heeft. Standaard indelingen, op basis van beroep, inkomen of woonplek, missen de nuance van de werkelijke situaties waarin mensen verkeren. Hoe zorg je dat nieuw beleid niet blind is voor de diversiteit aan behoeften, maar juist vertrekkend vanuit wat mensen in de praktijk nodig hebben?

Als ontwerpers draaiden we het proces om: niet beginnen bij beleidsdoelen (minder autoverkeer), maar bij de behoeften van mensen. Met een 'kenmerkenkaart' voerden we gesprekken met verschillende gebruikersgroepen over hoe zij de stad gebruiken. Dit leverde mobiliteitsprofielen op: herkenbare situaties gebaseerd op gedeelde behoeften, zoals de noodzaak om dichtbij te parkeren voor werk of zorg. Een loodgieter en een verloskundige moeten bijvoorbeeld allebei als beroepsgroep tijdelijk kunnen parkeren in de stad.

Waar traditioneel beleid zijn vertrekpunt vindt in technische haalbaarheid en effectiviteit, laat deze mensgerichte benadering zien dat beleid maken ook anders kan: rijker, zorgvuldiger en met minder risico om groepen over het hoofd te zien. 

Hoe kunnen we een afwegingskader maken om de stad autoluw te krijgen dat is gebaseerd op behoeftes van Amsterdammers dat ook rechtvaardig én werkbaar is?

Bij het beperken van autoverkeer bestaat het risico dat je uitgaat van aannames over wie de auto wel of niet nodig heeft. Standaard indelingen, op basis van beroep, inkomen of woonplek, missen de nuance van de werkelijke situaties waarin mensen verkeren. Hoe zorg je dat nieuw beleid niet blind is voor de diversiteit aan behoeften, maar juist vertrekkend vanuit wat mensen in de praktijk nodig hebben?

Als ontwerpers draaiden we het proces om: niet beginnen bij beleidsdoelen (minder autoverkeer), maar bij de behoeften van mensen. Met een 'kenmerkenkaart' voerden we gesprekken met verschillende gebruikersgroepen over hoe zij de stad gebruiken. Dit leverde mobiliteitsprofielen op: herkenbare situaties gebaseerd op gedeelde behoeften, zoals de noodzaak om dichtbij te parkeren voor werk of zorg. Een loodgieter en een verloskundige moeten bijvoorbeeld allebei als beroepsgroep tijdelijk kunnen parkeren in de stad.

Waar traditioneel beleid zijn vertrekpunt vindt in technische haalbaarheid en effectiviteit, laat deze mensgerichte benadering zien dat beleid maken ook anders kan: rijker, zorgvuldiger en met minder risico om groepen over het hoofd te zien.